۲۷مه ۲۰۲۵ - محققان در یک مطالعه طولانی مدت شامل ۱۸۹۴ بیمار طی ۹.۲ سال دریافتند که سطوح بالاتر کولین و دی متیل گلیسین ادراری با افزایش خطرات ناشی از عوارض کلیوی و مرگ و میر در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ (T2D) مرتبط است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که استرس توبولی ممکن است نقش کلیدی در ایجاد این پیامدها داشته باشد. این مطالعه توسط جیان-جون لیو، و همکارانش از واحد تحقیقات بالینی بیمارستان خو تک پوات (KTPH) در سنگاپور انجام، و در مجله غدد درون ریز و متابولیسم بالینی منتشر گردید.
بیماری کلیوی، یک عارضه شایع دیابت نوع ۲است و همچنان علت اصلی مرگ و میر در بین این گروه است. در حالی که تحقیقات قبلی افزایش کولین پلاسما را با آسیب کلیوی مرتبط می دانستند، نقش متابولیت های ادراری کولین، به ویژه آنهایی که از مسیر اکسیداسیون کولین مشتق شده اند، به طور کامل بررسی نشده است. این تحقیق جدید نشان داد که چگونه تغییرات در متابولیسم کولین توسط کلیه ها می تواند به عنوان شاخص های اولیه زوال کلیوی بعدی عمل کند.
محققان در این تحقیق ۱۸۹۴بیمار سنگاپوری مبتلا به دیابت نوع ۲(51.1 درصد مرد) را که میانگین سنی آنها ۵۷.۴ سال بود، بررسی کرد. شرکت کنندگان از یک بیمارستان منطقه ای و یک کلینیک مراقبت های اولیه ثبت نام شدند. محققان در پی روشن کردن ارتباط بین متابولیت های ادراری مسیر اکسیداسیون کولین، به ویژه کولین، بتائین، دی متیل گلیسین و سارکوزین، و پیشرفت بیماری مزمن کلیه (CKD) بودند.
غلظت این متابولیت ها در ادرار با استفاده از کروماتوگرافی مایع-طیف سنجی جرمی تعیین شد و سایر عوامل بالینی مانند فشار خون، بیماری های قلبی عروقی، عملکرد کلیه (eGFR) و نشانگرهای زیستی توبولوپاتی به صورت خود گزارش دهی ثبت و یا اندازه گیری شدند. شرکت کنندگان به صورت طولی با استفاده از سوابق پزشکی الکترونیکی و ویزیت های کلینیکی پیگیری شدند. پیامد اصلی شامل ترکیبی از بیماری کلیوی مرحله نهایی (یا ESKD، که به صورت eGFR پایدار کمتر از 15 میلی لیتر در دقیقه بر 1.73 متر مربع، نیاز به دیالیز یا مرگ مرتبط با کلیه تعریف می شود)، یا دو برابر شدن غلظت کراتینین سرم، بود.
یافته‌های کلیدی
• در طول پیگیری با میانگین 9.2 سال، 263 شرکت کننده دچار عوارض کلیوی شدند. در بیماران دارای عوارض کلیوی سطح کولین ادرار پایه (میانگین: 32.1 میکرومولار در مقابل 16.9 میکرومولار) و دی متیل گلیسین (1.25 در مقابل 0.74 واحد) بسیار بالاتر از شرکت کنندگانی بود که عوارض کلیوی نداشتند.
• تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که هر افزایش انحراف معیار (SD) در کولین ادرار با ۳۳ درصد خطر بیشتر برای پیامد کلیوی ترکیبی مرتبط است(نسبت خطر تعدیل شده[aHR]:۱.۳۳، ۰.۰۰۱P <) و هر افزایش انحراف معیار در دی متیل گلیسین با ۳۰ درصد خطر بیشتر مرتبط می باشد(aHR:۱.۳۰، ۰.۰۰۱P <).
• علاوه بر این، پس از کنترل عوامل خطر بالینی، سطوح بالاتر این متابولیت ها نیز به طور مستقل با افزایش خطر مرگ و میر به هر علتی مرتبط بودند: کولین ادرار با افزایش ۱.۲برابری خطر(۰.۰۵P <)؛ و دی متیل گلیسین با افزایش ۱.۱۷برابری خطر(۰.۰۵P <).
این تحقیق نشان داد که استرس توبولی می تواند نقش واسطه ای در مسیر بین کولین ادرار و دی متیل گلیسین داشته باشد که منجر به آسیب پیشرونده کلیه می شود. کولین و دی متیل گلیسین اضافی در ادرار به طور مستقل با افزایش خطر پیشرفت بیماری مزمن کلیه و مرگ و میر به هر علتی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 مرتبط بودند.
دانشمندان نتیجه گیری کردند که این ارتباط ممکن است تا حدی توسط استرس توبولی واسطه گری شود که مسیر جدیدی را در پاتوژنز بیماری کلیوی دیابتی برجسته می کند. این یافته ها، استفاده بالقوه از متابولیت های ادراری را به عنوان نشانگرهای زیستی مفید برای شناسایی بیماران در معرض خطر پیامدهای شدید کلیوی در مراحل اولیه، تأیید نمود.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/urinary-metabolites-linked-to-kidney-risk-in-type-2-diabetes-study-148930